บทที่ 18 จริงๆ แล้วเป็นเธอ

โถงทางเดินของโรงแรมเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น

อรวรรณได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของตัวเองดังก้องอยู่ในหู

หญิงสาวไม่รู้เลยว่าภาณุจะรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าเธอหนีออกมาแล้ว ตลอดทางเธอจึงไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพักฝีเท้า

ความสูงถึงสามสิบชั้น แต่อรวรรณกัดฟันวิ่งลงบันไดหนีไฟรวดเดียวจนถึงชั้นล่าง

วินาทีที่ก้าวพ้นประตูโรง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ