บทที่ 18 จริง ๆ แล้วเป็นเธอ

โถงทางเดินของโรงแรมเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น

อรวรรณได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเองดังก้องอยู่ในหู

เธอไม่รู้เลยว่าภาณุจะรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าเธอหนีออกมาแล้ว ตลอดทางเธอจึงไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพักฝีเท้า

ตึกสูงถึงสามสิบชั้น แต่อรวรรณกัดฟันวิ่งลงบันไดหนีไฟรวดเดียวจนถึงชั้นล่าง

วินาทีที่ก้าวพ้นประตูโรงแรม...